Dit thema gaat over de moed van de aikidoka. Moed betekent niet dat we nooit bang zijn. De uitdaging van de aikidoka is om de innerlijk ervaren energie van de emotie om te zetten in constructief handelen. Jezelf in beweging leren zetten voor wat jij van belang vindt juist ondanks de angst wat de ander of de omgeving daarvan vindt. Daar zelfs plezier aan te beleven. Alle budo vormen trainen het begrip moed dat je daarvoor nodig hebt. Er zijn echter diverse manieren om moed te trainen. In ‘The courage to create’ beschrijft Rollo May op prachtige wijze het begrip ‘moed’ en onderscheid er drie.

De eerste vorm is fysieke moed, een soort ‘Rambo’ moed. Het vechten zelf staat centraal, wat inhoudt dat er een winnaar of verliezer zal zijn. De zaak is hier belangrijker dan de mens. Dit is precies de reden waarom er geen wedstrijden in aikido zijn. De tweede gaat over morele moed, waarbij je voor jouw ideeën en gedachtes gaat staan, zonder de ander schade toe te brengen. Het is een vorm van moed die evenwicht en rechtvaardigheid nastreeft, waarbij je rekening houdt met de ander. Daar begint het aikido. Het gaat hier meer om mens en waardes. De derde vorm is sociale moed. Volgens May de hoogste vorm van moed, waar fysiek geweld consequent wordt vermeden én je jezelf durft bloot te geven; bovenal eerlijk bent. Deze vorm van moed is er op gericht werkelijk de relatie aan te gaan met de ander en om ondanks de verschillen toch bereid te zijn elkaar in eensgezindheid te ontmoeten. De onmiskenbare missie van de aikidoka.

De leerdoelen voor de aikidoka zijn dan ook niet zozeer de resultaten die we halen, maar gaan meer over de beslissingen die we nemen. Daar is ander soort moed voor nodig dan fysieke moed. Op dit punt onderscheid aikido zich ook van de andere budo vormen. De beslissing om een dergelijke weg te gaan, is feitelijk de keuze die we trainen aan de hand van technieken. Capra zegt het mooi: “Het hele universum beweegt zich in een eeuwigdurend ritme, een voortdurende kosmische dans, waar op een dieper energetisch niveau alles met elkaar verbonden is.” De aikidoka traint om een natuurlijk gevoel voor dit ritme te ontwikkelen. En mocht er zich een verstoring in het patroon aandienen, dan streeft de aikidoka er naar zich als creatieve kunstenaar in te voegen, zodoende de harmonie weer te herstellen. Dat is wat aikido in deze tijd zo’n bijzonder instrument tot zelfontwikkeling maakt.