Donderdagavond gaat de telefoon rond 20:30 als ik thuis aan het werk ben. Het is een journalist van de Algemeen Dagblad, editie Groene Hart. Hij stelt zich voor en zegt dat ik een ‘man met een missie ben’. Ik denk er even over na. Ik verplaats me in zijn rol vanuit de krant. Het is inderdaad waar dat ik zeer regelmatig persberichten stuur naar de kranten om aikido onder de aandacht van de lezers te krijgen. Vanuit dat perspectief kan ik de vraag lachend volmondig met ja beantwoorden. Hij wil graag een afspraak voor een interview. Het is de rubriek met ‘Een kijkje in de spiegel’ waar een volle krantenpagina aandacht aan iemand wordt besteed. Dat past mooi bij mijn wens over aikido en publiek, dus ik ga er graag mee akkoord. We zoeken even naar een tijdstip want het wordt volgende week al geplaatst. Zaterdag is bij beiden nog ruimte. Ik reken snel in mijn hoofd de dag door. ’s Morgens laat ik altijd vroeg de hond uit een uurtje. Om 12:00 zou ik bij Marco nog een laatste filmpje editen voor het webinar aankomende donderdag. Voor iemand anders had ik daarvoor nog beloofd om iets te regelen… 10:00, schikt dat? Uitstekend. Het is wonderbaarlijk hoe de zaken de laatste tijd op het laatste moment steeds precies in elkaar lijken te passen. Locatie wordt een plek voor ons beiden centraal waar ik daarna direct de A12 op kan rijden. Geregeld.

Het is zeldzaam mooi weer voor deze tijd van het jaar om 10:00 als ik voor het restaurant sta te wachten. De zon schijnt volop en het is aangenaam om erin te wachten. Af en toe sluit ik mijn ogen als ik tegen een boom leun en geniet van de warmte van de zon. Bert van den Hoogen is ietsjes later in verband met het krabben van zijn ruit en hij moest nog wat tanken. Eenmaal aan tafel stellen we ons aan elkaar voor en schudden elkaar kort en krachtig de hand. Bert vertelt over de bedoeling van het interview en de aanpak. Hij geeft aan dat hij woorden roept waar ik op ga reageren. Okay, associaties, zeg ik. Hij pakt pen en papier om aantekeningen te maken. We springen overal naar toe in het gesprek: het verleden, het heden, de toekomst. Als hij tussendoor zegt, daar kom ik zo nog op terug, dan weet ik dat hij het allemaal in zijn hoofd kan vasthouden. Er is een klik tussen de beide partijen. Als ik vertel over wat aikido echt met je doet, is hij stil. Hij probeert het zich voor te stellen. De constante rolwisseling tussen uke en tori waar je terugkrijgt wat je zojuist zelf hebt gegeven aan je partner, die komt bij hem binnen. Hij knikt mij toe met een begripvolle glimlach en herkenning in zijn ogen. Zo leid ik hem door de wijze heen waarop ik probeer met aikido taal te maken die voor de buitenwereld grijpbaar is. We lopen alles even langs: mijn privé leven, de vereniging Aikido Groene Hart en het bedrijf Aikido in Company.

Ik licht toe dat het vroeger zeer lastig was om aikido in de pers te krijgen. Toen schreef ik regelmatig stukjes op, maar tot mijn frustratie werd dat nooit geplaatst. Waarom komt bijvoorbeeld voetbal, zwemmen of judo wel elke week in de krant, halve pagina’s groot met foto’s gelardeerd! En aikido niet?  Alleen omdat wij geen wedstrijden hebben? Een jaar of vijf geleden heb ik daarom een drietal journalisten benaderd om daarover met hun eens van gedachten te wisselen. Wij hebben geen wedstrijden, maar maatschappelijk gezien is aikido een bewegingsvorm die zeer zeker op interessante wijze kan bijdrage aan een betere samenleving. Ik heb destijds waardevolle tips gekregen van onder andere de José Hirschmann, Carola Deurwaarder en Harry van Opstal. Sindsdien weet ik een beetje beter wat past in de krant en waarom. Welke artikelen slaan aan, op welk moment ook en wat het gewenste beeldmateriaal is. Nu lukt het wat vaker om op een iets regelmatigere wijze met de aikido onder de aandacht van het publiek te komen. De interviewer Bert, heeft het naar zijn zin met zijn werk. Dat zie je gelijk. Als ik ernaar vraag, opent hij zich in blijheid. Sinds een paar jaar heeft hij zijn journalistieke werk ook over een andere boeg gegooid.

Bert is freelancer geworden en naast het interviewen, maakt hij verslagen bij congressen, brainstormsessie, bedrijfsbijeenkomsten en dergelijke. Die verslagen maakt hij op een meer journalistieke manier en kan de boodschap beter worden overgebracht. Hij maakt ze op met foto’s om de documenten aantrekkelijker te maken. Zij kracht is de korte levertijd: over het algemeen binnen achtenveertig uur. Afgelopen woensdag kwam de fotograaf bij ons in de dojo om een geschikte foto te maken voor het spiegel interview. Even zoeken naar de juiste compositie met de spiegel. Gelukkig was Ron Smit er om een foto voor onze eigen website ervan te maken. De fotograaf wilde de achtergrond graag zwart in het contrast met de hakama en het witte aikido pak. De spiegel stond eerst op de grond waar ik dan in zou moeten kijken. Veel te laag die spiegel. Achter mij zo’n springkast met een zwart doek eroverheen. Na wat verschillende opties geprobeerd te hebben, kast naar achteren, ik naar achteren, kwamen we erachter dat als de spiegel wat hoger werd gehouden aan de zijkant dit toch het mooiste zou zijn. Ron heeft ons hier geholpen. De les werd in de andere zaal tijdelijk overgenomen door Danny. Het interview is een hele pagina en verschijnt in het Algemeen Dagblad, de Groene Hart edities van Alphen aan de Rijn, Gouda en Woerden.