Is de soldaat het nieuwe archetype van de moderne krijger? In het boek ‘In search of the Warrior Spirit’ gaat Richard Heckler op zoek naar het opnieuw uitvinden het concept van de krijger. Hij krijgt de gelegenheid om gedurende een langer tijd groep militairen van de speciale eenheden te trainen als project. Hun nog alerter en beter te maken in hun professionaliteit. Geen eenvoudige opgave, voor een groep geharde mannen die in het boek zeer deskundig blijken met een flinke dosis praktijk ervaring. Richard beschrijft zijn proces als leraar prachtig. Ik herken in ieder geval mezelf in zijn persoonlijke zoektocht naar het in de praktijk brengen van de krijger energie in deze tijd. Professionele soldaten zijn vechters in de moderne oorlogsvoering, het is allemaal flink veranderd. Ze gooien in opdracht van hun superieuren bommen vanaf 20.000 meter hoogte in een ander land, terwijl ze thuis achter de computer het vliegtuig besturen. In de middag halen ze hun kinderen op van school om na de lunch weer verder te gaan met oorlog voeren. Degenen die wel direct contact maken, zien afgrijselijke beelden en moeten dit verder met zich mee dragen. Wij willen dat ze ons beschermen, maar we willen niet weten hoe ze het doen. Tegelijkertijd bekritiseren we ze en veroordelen ze zelfs om wat we van hun vragen. Degenen die uitgezonden zijn, krijgen te kampen met emotionele problemen en eenmaal thuis is er haast niemand die ze begrijpt.

Richard komt dit soort zaken tegen in dit intensieve project. De radicale verandering in eten en fysieke activiteit; en dagelijkse aikido routine druk legt de achilleshiel van deze moderne soldaten bloot. Verwarring en desoriëntatie zijn in het begin gebruikelijk na een aikido sessie van lichaamswerk. Echter deze nieuwe ervaringen maakten de soldaten gevoelsmatig kwetsbaar en zichtbaar zonder controle. Ze voelden dingen die ze niet behoren te ervaren. Soldaten zitten in een beroep waar kwetsbaarheid wordt gezien als een zwakte wat zo snel mogelijk moet verdwijnen. Zij zien zichzelf vooral in termen van kracht. Echter in het project door aikido gaat het erom ook andere vermogens te ontwikkelen: bijvoorbeeld gevoelens te ervaren en te uiten. Echter dit valt buiten het moderne curriculum. Het ontkennen van deze gevoelens is volgens de auteur voor een soldaat heel gevaarlijk. Het is volgens hem zo dat de moderne krijger niet geen gaten heeft, maar dat hij zich juist bewust is van deze gaten. Toegeven en toe-eigenen van angst geeft ruimte om een verbinding aan te gaan met je innerlijke en maakt je bewust van je grenzen. Het geeft kracht om je eigen gevoelens en passies toe te eigenen. Het is goed om over grenzen heen te gaan en jezelf te testen onder druk. Een vraag voor deze tijd: is het noodzakelijk om een leven te nemen of het te verliezen om dat antwoord ook te vinden?

De oude krijgers archetypes belichaamden compassie en wijsheid. De krijger was toegewijd, door de natuur en training. Het pad van de nobelheid van het lijden en de integriteit van het aangaan van je eigen demonen. Punten leren ontdekken van zwakheid, dit tot bewustzijn maken en het een kracht laten worden. Oorlog was zonder twijfel een moment waarin een krijger zijn enorme psychische energie, zijn moed kon demonstreren; zijn loyaliteit naar de stam en het decor voor het etaleren van zijn jagers dapperheid. Echter iemand doden was in die tijd juist het laten zien van zwakte, zelfs als een gebrek aan moed. Vechten voor land was betekenisloos, want het land werd geassocieerd met spiritualiteit. Krijger zijn was meer een oefening om te leven zonder angst en om levendigheid in het moment zelf te ervaren. Met de geboorte van beschaving ergens tussen vijf en zevenduizend jaar geleden, is de traditionele rol van de krijger veranderd. Door de betekenis van land en de groei van economie en het produceren van goederen. Ook de noodzaak voor geïnstitutionaliseerde bescherming. Waar geïndividualiseerde krijgers ooit elkaars vaardigheden testen, geleerd tijdens de jacht, ging het daarna in duizenden tegenover elkaar. Er zijn ook soldaten die ingezet worden voor vredesmissies, komt dat dan in de buurt… Wat de vraag oproept: moet een vredesleger eigenlijk anders getraind worden dan een oorlogsleger?

De krijgskunst aikido is gecreëerd door een man die zelf getuige was van de verschrikkingen van een atoomoorlog. Zijn uitdaging was om een nieuw prototype van de krijger te maken, iemand die zichzelf kan verdedigen, zonder geweld. Leren accepteren dat er verschillen zijn, deze niet uit de weg gaan, maar in de zoektocht naar de oplossing wel de menselijke kwaliteiten te blijven handhaven. Dat is de weg van de harmonie in onze krijgskunst. Het blijkt nog vreselijk ingewikkeld om te leren begrijpen hoe een krijger te zijn zonder oorlogszuchtig te zijn. Echter de waarde in strijd was bij de oude krijgers het resultaat van een sterk moraal karakter, niet zozeer de wapens of het feit dat je gewonnen had. De moderne krijger is volgens Richard iemand die gegrond is in een spirituele discipline en tegelijkertijd is toegewijd aan meelevende diensten in de wereld. Dus meer de vredestichter. De sleutel is de constante belichaming en het leven naar je eigen diepste waardes. Het aangaan van de uitdagingen die je tegenkomt, integriteit geven aan je handelingen. Een manier hoe je jouw innerlijke leven te leven. Niet slechts een uiterlijke vorm, maar een levend lichaam met gevoelens en emoties. De moderne krijger is iemand met een verlangen om de eigen idealen te ervaren als een levende expressie.

Bovenstaand artikel is geïnspireerd op het intrigerende en openhartige boek ‘In search of the Warrior Spirit’ van de auteur Richard Strozzi-Heckler.