Ik ben er best trots op dat aikido de snelst groeiende sportbond van 2014 is. Het was een artikel van de NOS waar aangekondigd werd dat het aantal sportleerlingen voor het eerst in jaren aan het teruglopen is. Aan de tegenkant van de dalende cijfers prijkt bovenaan bij de stijgers, de Aikido bond. De nummer één van de groeiende sportbonden in diezelfde periode. Als ik mijn leerlingen vraag met welke behoefte ze aan aikido zijn begonnen, krijg ik diverse reacties: fysiek, veiligheid, sociale aspect, op zoek naar zelfwaardering en als laatste zelfontwikkeling. Het mooie is dat er voor iedereen in al deze lagen iets te halen is. Sterker nog, veel mensen groeien tijdens hun aikido ontwikkeling door naar een nieuwe behoefte die vaak ook weer vervuld wordt. Het is goed je zelf af te vragen waarom je innerlijke leraar je op het aikido pad heeft gestuurd? Vaak wordt je veel later pas bewust waarom je werkelijk aan aikido begonnen bent.

Dan vraag ik waarom men denkt dat er een gradueringssysteem is binnen het aikido. Is dat nuttig en noodzakelijk? Het doen van een passage wordt vaak afgedaan als: dat heb ik niet nodig of daar doe ik het niet voor… We wimpelen het weg omdat we het onbewust vaak te spannend vinden om ‘op te gaan’. Het is goed die angst aan te kijken en door te pakken. Als je namelijk zelf kiest om niet op te gaan en je ziet anderen wel voortgaan op hun weg, gaat het toch ergens wringen. Een passage of examen is niets meer dan een moment om even te laten zien dat je rijp bent voor de volgende stap. Een ijkpunt, waar je het vorige punt afsluit. Als je slaagt voor de passage vindt er een verschuiving plaats van iets dat van binnen gescheiden was naar verbondenheid. Een overwinning op jezelf. Je hebt iets in jezelf weten te verenigen of te transformeren.

Bij zo’n passage ben je niet alleen afhankelijk van een externe beoordelaar. Je kunt ook iets voor jezelf zoeken om te ‘passeren’. Mijn advies is om bij elke passage voor jezelf een ontwikkelpunt uit te kiezen. Welke kwaliteit wil je in jezelf laten groeien? Kijk bij anderen in de dojo welke kwaliteit zij hebben die jij ook zoekt voor jezelf. Het kan de manier van aanvallen zijn, een ukemi, maar ook lichaamstaal of een bepaalde houding die je bewondert. Doe het na, kopieer, roof, steel, snaai, jat, pik dat het een lieve lust is. Deze aikido schatkamer is daar namelijk ook voor bedoeld. Als je het kunt nabootsen, maak het dan expliciet van jezelf. Zodat het ook echt bij jou past en zoek een volgende uitdaging. Iedereen heeft namelijk een kwaliteit die je kunt aanbieden aan anderen. De rijkdom van dit alles is juist bedoeld om te schenken aan elkaar binnen het aikido. Het doel bij ons is niet winnen of verliezen, maar geven en delen. Dat is de aantrekkingskracht ervan; en de tijd is er blijkbaar rijp voor.

Als je dit proces weet te continueren in jezelf, ontstaat de innerlijke doorbraak naar een steeds diepere gevoelslaag of een hoger niveau. Daar is de link naar het gruaderings-systeem, dat zo’n gevoelsmoment bestendigd, niet alleen door een examinator maar juist voor jezelf. Zo wordt je gaandeweg steeds neutraler en ga je meer leven vanuit een stroom, in plaats van maar één kant van de oever te kiezen. Alle kwaliteiten in jezelf komen gedurende de verschillende aikido passages vanzelf en voortdurend aan de orde. Dat is de eigen weg. Het is daarom goed om jezelf per passage bewust te worden wat je in de volgende stap gaat ontwikkelen. De uiteindelijke bedoeling is om het vermogen te ontwikkelen jouw fysieke en emotionele wereld steeds weer een klein stapje te overstijgen. De heimelijkheid van het krijgerschap is dat werken in harmonie met het geheel leidt tot steeds hogere vormen van creatie. Daarom is aikido een gecultiveerde krijgskunst.